انسداد ِ خوش خیم ِ وبلاگی

"سعی باید کرد نوشتن ترک نشود، آغاز به نوشتن ِ دوباره، مشکل است." این جوابی بود که امروز در یک گفت و گوی تلفنی به دوستی وبلاگ نویس دادم، وقتی که پرسید چرا تازگی ها چیزی نمی نویسی.
بی تردید اگر به زبانی جز همین شکری که ملاحظه می فرمایید می نوشتیم، قید وبند ها و بگیر ببند ها و بند بازی ها کمتر بود، می شد آزادانه حرف دل را زد. ماهیت این زبان اما با لب فرو بستن و مهر سکوت بر لب زدن عجین ست...مگر اخوان نگفت که:

...گر چه خاموشی سر آغاز فراموشی ست
خامشی به تر...

...چه بگویم هیچ
جوی خشکیده ست واز بس تشنگی خوردیم...

...نه تنها بال وپر
راه نظر بسته ست
قفس تنگ ست و در بسته ست...

اما با این همه گویا بند بازی ما را پایانی نیست
تلاش خواهم کرد بیش تر باشم.

وب مره گی پلاس روزمره گی

وبلاگ نوشتن مثل راه رفتن است، روی طنابی باریک. باید آرام دست ها را بازکنی، نفسی عمیق بکشی و تعادل خود را طوری حفظ کنی که نه به این ور سقوط کنی و نه به آن ور در افتی. راه راست خودت را بروی . گیریم راه هرکسی برای خودش راست، هست و بس، در واقع به همان راستی است، که خود می پندارد.

چه گفتم!؟ حسابی راست شد! همین حالاست که چپی ها را ناخوش آید!

دیشب وبلاگ ها را می خواندم، یکی از وبلاگ ها، یادم نیست کدام یکی بود، گفته بود که فلان قدر آدم در روز تقه اش را می زنند! با خود فکر می کردم که چه دل خوشی ها که عده ای ندارند! البته ارزش ها برای هرکسی به گونه ای تعریف می شود، اما به گمانم مهم نیست چند نفر وبلاگ آدم را می خوانند مهم اینست که چه افرادی هستند اینها. بعضی آدم ها خود به اندازه ی صد هزار نفرند. اگر کسی خیلی کشته مرده ی تقه ست آسان تر آنست که وبلاگ پلاس فلانتین درست کند! ارزش یک وبلاگ به تعداد کامنت ها و تقه هایش نیست.
حالا اگر تعداد تقه ها خیلی برایتان مهم ست یک راه دیگر هم وجود دارد، سعی کنید حرف های درخشان بزنید. در حدیث آمده که سخنان درخشان خود بخود تعداد بازدید کننده ی شما را زیاد می کند.

برگردیم سر روزمرگی خودمان، سرما در چند روز گذشته چنان بود که جدمان را یاد کردیم! آخه قربان شما بروم هر چیزی حدی دارد منهای سی و پنج درجه زیر صفر که دیگر شوخی با آدم ندارد. چپ و راست (!) تلویزیون و رادیو اخطار می داد که بیش از ده دقیقه بیرون نباشید و گرنه یخ می زنید. ( آنهم با پوشش کامل و در حال حرکت نه در حالت سکون) ولی خوب، بخیر گذشت، و همین طور که ملاحظه می فرمایید همچنان ولرم روزگار می گذرانیم. هوا چل درجه ای گرمتر شده و امروز پنج درجه بالای صفرست. یخ ها هم کم کم آب میشود، میرود پی کارش.

و بالاخره اینکه ساعت ما اینجا صبح امروز از ساعت2.00 یکهویی ساعتی پرید جلو و شد 3.00. این تغییر ساعت مربوط به شرق آمریکای شمالی ست. (مثلا" تورنتو و نیویورک از ساعت شرقی Eastern Time پیروی می کنند) بعله در آمریکای شمالی کشور ها(!) عقب مانده گی خود را این جور جبران می کنند. سال های قبل ماه آوریل ساعت را جلو می بردند اما امسال حدود یک ماه زودتر این "عمل شنیع" را انجام داده اند تا لابد جلوی عقب ماندگی خودشان را بگیرند و در این روزگار وانفسا خود را جلو بیاندازند! دنیای عجیبی ست.

به هم نپریدن!

اگر وبلاگ نمی نویسید یک بار این مطلب را بخوانید، بدک نیست! اما اگر وبلاگ نویس هستید یک هفته مثل آنتی بیو تیک هر هشت ساعت یک بار بخوانید! لازم است به جان شما زهر هلاهل را باید زدود! شوخی ندارد! بنده خودم از دیشب شروع کردم...
...
13- نمی‌خواهم شرح ِ ماجرا کنم و یک‌سر، می‌روم سر ِ نقطه‌ی آخر. ما بالاخره، مثل همه‌ی آموزه‌های نوینی که خود در آفریدن‌شان سهیم نبوده‌ایم و تنها از ثمرات‌اشان خورده و لمبانده‌ایم، به زور ِ زمان، یاد خواهیم‌گرفت که در دنیای مجازی اینترنت، جا برای کسی تنگ نیست، و کسی جای کسی را تنگ نمی‌کند. رقابت ِ اینترنتی، تنازع برای بقا نیست، چرا که در اینترنت نه چیزی نابود می‌شود و نه چیزی باقی می‌ماند. با معیارهای قبیله‌ای، نمی‌توان رخ‌دادهای اینترنتی را سنجید. برای فهم ِ قواعد بازی جهانی ِ اینترنت، باید از تنازع قبیله‌ای به تنازع مدنی ارتقاء یابیم.
...
چگونه به هم نپریم؟ / رمز آشوب

بازی یی درازتر از شب یلدا

بازی وبلاگی یلدا، از شب یلدا هم درازتر شد و باکی هم نیست بویژه برای اینور آبی ها که تعطیلی کافی پیش رو دارند.

ناصرآقای غیاثی دستورداده که در بازی وبلاگی یلدا شرکت کنم. مبتکر هم سلمان عزیزست که همچنان میخواهد خلاق باشد والحق هم که هست.

یکم- عمریست از عکس وعکاسی نان می خورم، نان و بو قلمون بوده نان و پنیر هم. بالاخره هشتاد وپنج کیلو وزن که ده پانزده تای آن هم اضافی ست معمولا" از باد هوا نمی آید، از عکس شاید!
دوم- تاپیش از وبلاگ نوشتن به این سه پسر نصیحت می کردم که " آدم" باید به اندازه از اینترنت استفاده کند و اینقدر چت نکند، از پارسال تا حالا که وبلاگ می نویسم، ناچارم سرم را پایین بیاندازم و مثل " آدم" کنایه خانم و ایضن بچه ها را به جان بخرم که بابا ول کن مث کنه چسبیدی به این لپ تاپ! (من هنوز چت بلد نیستم اما مشتاق شده ام یاد بگیرم).
سوم- این را فهمیده ام که هر "مردی" وبلاگ می نویسد یا باید" زن" نداشته باشد یا زنی داشته باشد که به اندازه کافی صبور باشد. البته من زن دارم!
چهارم- پست هایی که منتشر می کنم همه فی البداهه هستند. هر نوشته ای را که ذخیره کردم تا بعد بازنویسی یا اصلاح کنم، ماند که ماند.
پنجم- قصد دارم، سه سال دیگر که دوستان به من خواهند گفت" ای که پنجاه رفت و در خوابی" جواب دهم که:"نخیر پنجاه رفت که بتوانم، از خواب بیدار شوم"!

همبازی ها: صندلی علی منیرو روانی پور مشق اسد
از دعوت نق نقو و سارا ی عزیز هم سپاسگزارم

بلاگچین

بلاگچین بی شک پدیده ای بسیار مبارک برای آنهاست که وبلاگ فارسی می نویسد.
شایسته وهم بایسته ست آنها که وبلاگی در شمار فکر و ذکر می نویسد بلاگچین را در لینک خود جای دهند ، بلاگچین به خوبی نشان داده است که بی کم و کاست به همه ی وبلاگ نویسان فارسی تعلق دارد.
پیشتر هم گفته ام نمی دانم گردانندگان بلاگچین کیستند (یقین داشته باشید فامیل ما نیستند!) اما تردیدی نیست که بلاگچین کاری کارستان و استاندارد انجام می دهد.
بلاگچین آینده ای خوش خواهد داشت، آینده ای هما هنگ با همه وبلاگ نویسان، بی کم و بی کاست.
به دوستان، به وبلاگ نویسان، میگویم هر گونه می توانید بلاگچین را حمایت کنید.

وبلاگ، چراغی که در غربت میسوزد

روز وبلاگ روز مبارکی است. بدون شک بخش بزرگی از تاریخ جهان را از این پس می توان در همین وبلاگ ها جستجو کرد. راستی اگر پنجاه، شصت سال پیش وبلاگ هایی نوشته شده بود، چه خوب بود!
آنوقت می توانستیم در وبلاگ شهر آنروزها ایده ها و نوشته های شصت سال پیش را در هر موردی به سادگی جستجو کنیم.
میشد هر کس همزاد و همفکرانی در آن سالهای دور برای خود پیدا کند! میشد تاریخ واقعی را با نوشته ی روزانه ی وب نگاران آنروزها ورق زد، آسان تر می شد کژی ها و کاستی های تاریخی را فهمید.
شاید ساعدی یا فروغ یا شاملو وبلاگ هم می نوشتند آنوقت نوشته های آنها چقدر خواندنی بود! شاید وبلاگ چراغی میشد برای شاملو. چراغی که در غربت هم می توانست سوخت.

درویشی و اقلیمی

در ستون دیدنی و خواندنی های اینجا ضمن آنکه وبلاگ هایی را که میخوانم یا به آنها سر میزنم به تدریج می آورم، تلاش خواهم کرد از سلیقه های گوناگون آنجا باشد، اگر حتا با افکار و نوشته های آنها مواقق نباشم.
در دنیای مجازی به هیچ جبهه و مرزبندی یی برای بیان اندیشه ها اعتقاد ندارم، مگر نه اینست که همه حق حرف زدن دارند.
از تنگ نظری باید بیزاری جست.
وقتی گروهی را میبینم که یکدیگر را تحمل نمی کنند و انتقاد را خوش نمی دارند یا در عالم نوشتن تروریستی عمل می کنند و پرخاشگرند و به دیگران به سادگی هر وصله ای می چسبانند، فکر میکنم که براستی ما درویشانی هستیم که نه گلیم، در اقلیمی نمی خسبیم!

راه و چاه

مدتی پیش جایی خواندم که وبلاگ را رسانه بی رسانه ها خوانده بود. یکی از وبلاگ ها بود که بخاطرم نیست کدام.*
رسانه بی رسانه ها تعبیر زیبایی از کسانی است که بدون وابستگی به جایی و یا سودای نام و نانی، حرف دل را در این وادی روی داریه میریزند. باید تازه گی و پاکی این دنیای مجازی را به فال نیک گرفت و آن را گسترش داد.
از دیگر سو، وقتی تلویزیون های ماهواره ای ایرانی را نگاه می کنم، و آنهمه ابتذال بیهودگی و یاوه پراکنی را میبینم آرزو میکنم که چنین یاوه پراکنی ، برای یکدیگر زدنها وشانتاژ و لجن پراکنی در عالم وبلاگ نویسی ایرانی هرگز رخ ندهد.

نوشته دیروز مهدی جامی با عنوان ذهن های زیبا نمونه خوب و امیدوار کننده ای ست، که راه و چاه می شناسیم.

* اگر میدانید یا خود میخوانید، اینجا بنویسید.

مبارک باشد

پخش آزمایشی رادیو زمانه ساعتی پیش آغازشد
مدیریت این رادیو با مهدی جامی نویسنده وبلاگ سیبستان است. ده سال کار با بی بی سی پشتوانه تجربی جامی ست.
رادیو زمانه می تواند رادیو خوبی باشد اگر...
در مورد این اگر در پست های بعدی می نویسم، نقدن برای دست اندرکاران این رادیو آرزوی موفقیت دارم

زمانه چو با تو نسازد تو با "زمانه" بساز!

به مبارکی و میمنت

امضا

اگر تا حالا امضا نفرمودید، یه توک پا زحمت بکشید تشریف ببرید امضا بفرمایید!
دخترم-غزل

به از صد سخن

نیک آهنگ گویا بدون این هاله نور نمیتونه زندگی کنه!
گویند یک هاله نور به از صد سخن!

وبلاگ دو زبانه

وبلاگ دو زبانه هم ابتکار جالبی است! بخصوص از گویش های آشنای رایج در ایران.
البته این گونه وبلاگ نوشتن مدیریت دقیق تری میخواهد که مخاطب را خسته نکند و برای همه جذاب و پر کشش باشد.
اینهم یک وبلاگ دو زبانه ترک و فارس
من اگر آموزش ساده و گام بگام زبان آذری جایی باشد مشتریش هستم!

پیتزا در غربتستان

یکی از وبلاگ های خوب و خواندنی، غربتستان است. اول بار که با این وبلاگ آشنا شدم،نام آنرا به اشتباه عزبستان خواندم! و انتخاب این اسم با محتوایی که وبلاگ داشت بنظرم عجیب مینمود ، اما خیلی زود متوجه این اشتباه شدم.
غربتستان، به نوشته خودش، خاطرات وخزعبلات پانته آ ست. مطالبی ساده ، زیبا وخواندنی دارد.
کارهای رادیویی هم انجام می دهد و عید امسال سبب شد صدای گرم برخی از وبلاگ نویسان را از رادیو وبلاگش بشنویم.
آنچه باعث شد این مطلب را بنویسم پیتزایی است که پخته ، پیتزایی بسیار خوشمزه از جنس وبلاگ نویسی که زمین تا آسمان با دستور آشپزی و برداشت های سطحی از موضوعات رایج فرق دارد.
اجزای این پیتزا از اطلاعات و دریافت های شنیدنی در مورد یک خوردنی ساده هست که بارها آنرا تجربه کرده ایم وبا نامش آشنا هستیم، اما آنچه اینجا تدارک دیده شده و دست پخت پانته آست، با همه تجربه های قبلی فرق دارد.پیتزای غربتستان پیتزای بازاری نیست از جنس تحقیق و جستجو ست، واز آن پیترا های یک بار مصرف نیست که نوش جان کنیم وتمام شود.
این پیتزا را در ذهن و دانسته هایمان حالاها باخود خواهیم داشت!
دیگر پیام نوشته پانته آ این است که براستی می توان مطلبی خوب راجع به یک موضوع بسیار ساده ورایج نوشت.
دست پانته آ درد نکند با دست پخت نوشتاری و جستجو گری که از ویژگی های کار اوست.

چنان که افتد و دانی

کارشبکه های تلویزیونی تمام است. باهمین صفحه های مونیتور مانند ، پلاسما و ال سی دی به اینترنت وصل میشوید و در رحمت، کرور کرور از همه طرف باز است. آنچه میخواهید ودر هر زمانی اراده کردید برای دیدن آماده است.
لازم نیست سر ساعتی معین برای دیدن برنامه مورد علاقه خود را به خانه برسانید، آرشیو کامل همه فیلم ها ، شو ها، وخبرها پشت دستتان هست هر زمانی که اراده کردید هر چیزی را که خواستید ببینید و بشنوید.
آرشیو تلویزیون فرانسه که بازشد و آشپزباشی گرامی یک عالمه فیلم های آنتیکو را به حراج گذاشته. عجله نکنید ! به همه میرسد.
دیرنخواهد بود که به همین ترتیب همه سریال ها و فیلم های قدیم و جدید را بتوان دید. بنده که دلم لک زده برای دیدن سریال "بالاتر از خطر" اگر آدرسی جایی از آن دارید از من عاجز دریغ نکنید! خدا خیرتان بده شب جمعه س!

بررسی نتایج هفت سنگ راه گشاست!

بدون تردید اهالی وبلاگستان از نتیجه نظر سنجی "مجله اینتر نتی هفت سنگ" و انتخاب برترین های سال 84 در زمینه های مختلف آگاهند. شرکت کردن تعدادی بسیار اندک 4720 نفر در این نظر سنجی از یک سو و تعداد آرای اندک وبلاگ های برتراز دیگر سو، جای گفتگو وبحث بسیار دارد.
نخستین سوال این است که آیا علاقمندان وبلاگ ها و کسانی که پیگیر و خواننده وبلاگ ها آنهم وبلاگ های برتر هستند بد ین اندازه اند کند؟
این نکته و نکته های بسیاری درهمین رابطه میتواند موضوع بحث و تبادل نظر "وبلاگ نویسان" یعنی کسانی باشد که ساعت ها وقت و ذهن خود را به نوشتن وپردازش وبلاگ ها اختصاص میدهند.
حلاجی و بررسی ، چرایی وچند وچون مطلب موضوعی راه گشا میتواند بود، اگر اهالی وبلاگستان بدان بپردازند.

از میان خبرها

پیام نوروزی کانون نویسندگان ایران-ایران امروز

مگر چقدر فرصت داریم؟ - شرق
دیداری با دوبلورهای قدیمی سینما، مطلبی زیبا با تیتری زیبا، راستی برای هرچه ودر هر زمینه مگر چقدر فرصت داریم؟

آندره بوچلی - نق نقو
سیلین دیون بیراه نگفته، راستی که صدا آسمانی است!

کنسروها را بجوشانیم!- ساده تر از آب
مطلبی نه به سادگی آب در ساده تر از آب! اگر بخواهیم ده دقیقه کنسرو را بجوشانیم بهتر است نیمرو درست کنیم! هنوز وجود این نوع باکتری ها در نیمرو اثبات نشده.

می بلاگم، می بلا...!

فضای وبلاگ وسایت یک فضای ذهنی وشخصی است. درست مثل این است که نویسنده دفتر چه خاطراتی برای خود طراحی کرده وذهنیات خود را آنجا ثبت میکند. حال اگر به برکت تکنولوژی چنان شده است که میتوان به اندیشه های ذهنی ودفتر چه های خاطرات ومکنونات ذهنی هر کسی دسترسی داشت، این دیگر گناهش به گردن تکنولوژی ودانش بشری است، چرا که ماهرگز نمیتوانیم به کسی بگوییم که فکر نکند ، نیاندیشد، یا اندیشه خود را برای خود جایی ثبت نکند!
وبلاگ نویس اندیشه وخاطرات و تجربه های ذهنی خود را درجایی ثبت میکند، از کسی هم دعوت نکرده نوشته او را بخواند، وجز دل برای کسی و چیزی نمی نویسد. حال به برکت اینترنت و تکنولوژی ارتباطی چنان شده است که ما آدم ها میتوانیم به مکنونات ذهنی ودفترچه خاطرات یکدیگر در هر کجای جهان دسترسی داشته باشیم!
اگر توانستیم برای اندیشیدن وذهنیات آدم ها قانون وضع کنیم میتوانیم برای وبلاگ نویسی هم قانون بنویسم. به دیگر بیان قانونگذاری برای وبلاگ نویسی بدان میماند که به آدم ها بگوییم" فقط حق داری به چیزهایی که ما میگوییم بیندیشی ولاغیر." بگوییم" به چه چیز بیاندیش به چه چیز نیاندیش!"

نوشتن قانون برای وبلاگنویسی بیشتر به جوک میماند تا واقعیت و بهتر است اول قانونی برای تلویزیون های ماهواره ای بنویسند یا اگر میتوانند جلو امواج ماهواره هایی را بگیرند که هزاران بار توهین آمیزتر از کاریکاتورهای دانمارکی بوده وبراحتی در دسترس همه آحاد مردم قرار دارد.
نسبت کسانی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند بسیار ناچیز است درمقابل کمتر خانه ای هست که دیش ماهواره نداشته باشد! این درحالی است که آن اندک اشخاصی هم که اینترنت را ساعتی میخرند وبا وسایل ابتدایی وکند دسترسی نیم بندی به اینترنت دارند خود همه چیز میدانند وبانوشته چار تا وبلاگ نویس(خدای ناکرده) از راه بدر نمیشوند!

نوشتن قانون وبلاگ نویسی وضع کردن قانون اسکولاستیک واگنوستیک است.

...مدام وصل میسر نمیشود !

یکی دو روز است دچار اشکال اساسی در اتصال به شبکه هستیم ! هنوز علت پیدا نشده و نمیدانم چرا ؟؟!!؟؟

نقدن اگر امین الله حسین را تا کنون در سایت بی بی سی ندیده اید سری به آن بزنید!

حالا که زحمت میکشید تا آنجا میروید نگاهی هم به تابلو های رمبراند بیاندازید !

سهم خودمان از بودجه دمکراسی

تقدیم به همه قلم بدستان خارج نشین که غربت ودرد ورنج وقناعت رایکجا تحمل میکنند.


گویا سرکار خانم کاندولیزا رایس خیال دارند 75 ملیون دلار ناقابل در راه دمکراسی در ایران خرج کنند ، اینجانب چون فقط دمکراسی و راه رسیدن به آن را در همین عالم لا یتناهی وبگردی خودمان می بینم تصمیم گرفتم مقداری از این بودجه باد آورده را برای در وهمسایه و برادران وهمشیره های گرام و رفقا و رهروان خستگی ناپذیر که " تونتی فور آورز" زحمت میکشند ، کار سازی کنم . چرا نه اگراین پول عزیر را برای عالم وبگردی که سر و جان فدای دمکراسی میکند خرج نکنند پس دیگر چه غلطی میخواهند بکنند ؟ بنا بر این اینجانب با در نظر گرفتن تمام جوانب و با این هدف که انشاالله تعالی هر چه زودتر ما و رایس عزیز و محترمه باتفاق سایر دوستان به هدفمان که همانا دمکراسی است وبس ، برسیم پیشنهادات زیر ارائه میدهیم امید که این حقیر توانسته باشد ذره ای نه ، حتا قطره ای بزرگ در راه دمکراسی که الهی سر و جان به قربانش بردارد پیروز دمکراسی پاینده هم بی رو در بایستی خودمان چون اگر ما نباشیم دمکراسی گو باشد یا نباشد به جهنم . بهر حال موارد مصرف این بودجه محترمه در عالم وبگردی به شرح زیر میباشد :

1- چا ر پنج هزار دلار از این بودجه دمکراسی را بدهید به « مسعود بهنود » این بنده خدا در آن سرمای زمستان لندن با اتوبوس اینور وآنور میرود . مدتی پیش شبی برای رفتن به سخنرانی دکتر سروش کلی معطل اتوبوس شد وبعد هم بجای اینکه در مورد دمکراسی بنویسد یک عالم در مورد اتوبوس و ایستگاه واین جور مسائل نوشت . بنا براین بودجه را در اختیار مسعود جان بگذارید تا چند بار سوار لیموزین شود وبفهمد یک من لیموزین چند من دمکراسی میدهد!

2- دویست دلار از بودجه را هم به کاریکاتوریست عزیز« نیک آهنگ کوثر » اختصاص دهید ، ایشان بجای کاریکاتور کشیدن وتلاش برای دمکراسی همه اش در این هوای سرد تورنتو سوار دوچرخه اینور و آنور میرود بعد هم بجای آنکه در وبلاگش کاریکاتور بکشد همه اش از پا درد وکمر درد اینجور مسائل مینویسد که در واقع نه تنها دمکراسی را جلو نمیبرد بلکه عقب (!) هم میبرد . بنابراین با این دویست دلار دوچرخه اش را بخرید تا دیگر جایی نتواند برود و بنشیند کاریکاتورش را بکشد .

3- چل پنجاه(هزار) دلار از این بودجه راهم بدهید به آشپز باشی ! بالاخره آشپز خانه دمکراسی خرج دارد ، همین طور مفت ومجانی که نمیشود ! ادویه جات بخصوص با نرخ « اقو » بسیارگران است ، آشپز باشی از صبح تا شب کار و زندگی رها کرده و آش دمکراسی میپزد . البته از ایشان هم انتظار داریم پس از دریافت این بودجه قدری" پیازداغ " دمکراسی را زیاد کند تا کمی لب و لوچه مان چرب و چیلی شود.

وبگردی...

امشب از ساعتی وبگردی خسته و کوفته به « خانه » برگشتم خبری نیست ، خبری هست آتشی زیر خاکستر است شاید « در اجاقی طمع شعله نمیبندد » سکوت است ! سکوت مرگبار همه جا.چه باید گفت ! چه باید کرد ؟ چه میتوان گفت ؟

از پست های پیشین : وبگردی ، ولگردی

درها وپیکرها...

نیک آهنگ اشاره درست و دقیقی برای نه تنها کاریکاتور که وبلاگ نویسی دارد. اینگونه نظرات درست به پویایی وماندگاری این " آوردگاه نو پای فرهنگی " کمک شایانی خواهد کرد.
اینجا نوشته نیک آهنگ کوثر را در این مورد بخوانید.

ک ل ی ک

سوغاتی از سمرقند

هستی ؟ پس بیا ...

وبلاگ را اگر شروع کردی باید نوشت
اگر شروع کردی ، باید بنویسی
یا شروع نکن ، یا اگر آمدی تا انتها بیا ،
چه میگویم ، انتها که ندارد
تا هستی بیا

آزادی اندیشه را برای همه بخواهیم

...و خنکای مرحمی بر شعله زخمی
نه شور شعله در گرمای درون ..« شاملو »

بگذاریم فضای وبلاگ ها فضای آزادی اندیشه باشد .بگذاریم وبلاگ ها جایی برای نفس کشیدن همه باشد .
بیایید حرف خود رابزنیم و بجای تخریب دیگران فضای تحمل وتنوع راگسترش دهیم .
بیایید از مسند قضاوت پایین بیاییم و هیچ روش منش واندیشه ای را تخریب و مردود ندانیم .
آزادی را برای همه بخواهیم و همه را در نوشتن نظرات و خواسته ها وایده هایشان آزاد بگذاریم .
بیایید فضای وبلاگ نویسی را به فضای تلویزیون های ماهواره ای که سراسر بد وبیراه به یکدیگر گفتن است ، تبدیل نکنیم. بیایید از ابتذال فاصله بگیریم.
وبلاگ ها میتوانند آینه همه مردمان باشند. آینه را مخدوش نکنیم .
در دنیای اندیشه و در فضای وبلاگ نوشتن به اندازه همه جهان وبه تعداد همه آدمها فضا برای نوشتن هست .بگذاریم هر کس به سلیقه خود نفسی بکشد . فضا را پاک و زیبا و عاری از آلودگی بخواهیم.
میتوان بدون تخریب دیگری ازآنچه خود باور به درستی آن داریم گفت . میتوان درود فرستاد بی آن که مرگ و حذف دیگری را خواست . بیایید دیو دیکتاتوری را در درون خود بکشیم و خدای آزادی را جانشین آن کنیم .

هر چه میخواهد دل تنگت بگوی !

وبلاگ نویسی تحولی شگرف در دانش ،هنر،ادبیات واندیشه است . چیزی ورای ژورنالیسم ، ورای شانتاژ، ورای تک گویی ، ورای تک صدایی ،ورای ممیزی حتا ورای آزادی است.
وبلاگ نویسی یعنی" آنچه میاندیشم به تو میگویم" و "آنچه میاندیشی به من بگوی" من سنگ صبور توام وتو سنگ صبور منی !وبلاگ جایی برای پر در آوردن برای پرواز ، جایی برای گفتن ، جایی برای شنیدن است.
وبلاگ نویسی خلوتی است که میخواهیم محرمان را بدان راه دهیم. اگر چه هر کس محرم و نامحرم را راه بدان هست ،جایی بدون "حد" و جایی بدون "مرز" است . بی شک این پدیده نو که هنوز تعریف نشده وقبل از تعریف شدن آمده است ، مفهوم هنر نوشتاری ، مفهوم ادبیات ، ژورنالیسم وحتا مفهوم کتاب وانتشار رادگرگونه خواهد کرد. با وبلاگ نویسی ادبیات مردمشمول و همگانی میشود ومیتوان گفت "انفجار انتشار است !" بسادگی مینویسی وبا قشار دکمه ای آن را در جهان منتشر میکنی ! میتوانی مخاطبی در هر کجای این کره خاکی داشته باشی ! به دور از هر ممیزی ، دور از قضاوت هر تنابنده ،وهر سود و هر زیان !

فاتحه

موافق فیلمی را چند بار دیدن نیسستم .مگر عمر آدم چقدر است ودر این کوتاه زندگی چند تا فیلم از این دریا میتوان دید که بعضی را دو بار ببینیم.بااینهمه فیلم " سینما پارادیزو"را سه بار دیده ام وحاضرم درهمین عمر کوتاه باز هم آنرا ببینم .
آنچه مرا بیاد این فیلم انداخت وبلاگ تعطیل شده ای بود که گویا تا ابد موزیگ متن نوستالوژیک سینما پارادیزو رامینوازد! خدا بیامرز وبلاگ خوبی بوده و عجب یادگار زیبایی بجای گذاشته ! خدایش بیامرزد.

نشانی از شیراز

در کوچه پس کوچه های وبگردی گاهی صدای دلدار میشنوی ، جایی که نشانی از یار ، نشانی از دیار ونشانی از کودکی دارد. نشاتی از کوچه هفت پیچ ، نشانی ازسر جوب ارمنی ها، نشانی از حموم حکیم،نشانی از سیداج غریب، نشانی ازسرعدلو،سردزک، آش برق ، کله پاجه حاج کریم ،سر جوب خیرات ،سینموی دم کلیو،تکیه نواب ، مدرسه حاج قوام،حموم سعدی ،تخت جمشید، باغ ملی ، سیروس قهرمانی و باغ وحشش و نشانی از حافظ، حافظیه،نشانی از دروازه قرآن نشانی از شیراز میشنوی!
آری میشنوی ! نشان را میتوان باچشمان بسته دید.نشان رامیتوان حس کرد . نشان را میتوان شنید .

در کوچه پس کوچه های وبگردی

در عالم وبگردی کوچه هایی ست که هر وبگرد عاشق هر روز و گاهی روزی چند بار از این کوچه هامیگذرد ، چرا ؟ چرایش را هر که خود میداند . شاید در این کوچه ها بو ی معشوق میآید ، شاید نشانی از گم شده ای دارد گم شده ای که همه هر روز در همه پس کوچه ها بدنبال آنیم عمری همه جا این گمشده را جسته ایم هر جا بویی از او به مشام رسیده مکث کرده ایم،در این کوچه ها شاید ساده و بی ریا حرف دل میشنویم.در این کوچه ها هر غریبی آشناست و انگار همه رهروان را سالهاست می شناسی...

آدرس یکی از این کوچه ها اینجاست neghneghoo.cm

وبگردی ، ولگردی

با ولگردی پاها خسته میشه با وبگردی دستها
ولگردی سواد نمیخواد ، وبگردی کوره سوادی شاید
ولگردی زمان کند میگذره ، وبگردی مثل برق و باد
آخر ولگردی آدم یا باید بره کافه یا سینما ، وبگردی میشه هر دوشو با هم رفت
ولگردی خرج داره با جیب پر میری خالی برمیگردی ، وبگردی اول وآخرش جیبت خالیه
با وبگردی آدم بیشتر دلش میسوزه ، با ولگردی جای دیگه ش
ولگردی مسجد و میخونه رو باهم نمیشه رفت ، وبگردی میشه
ولگردی از سر شب هست تانصف شب ، وبگردی از نصف شب تا صبح
ولگرد مث گاو پیشونی سیاس ، وبگرد این دست ازاون دست خبردار نمیشه
ولگرد اگه بهش گیر دادن میبرنش کلانتری ، وبگردو صاف میبرن زندون کلانتری نداره
ولگردی زنونه ومردونش جداست ، وبگردی درهمه

ولگردی و وبگردی هر دو کار هر ننه قمری هست
هر دوش وقتی رفتی ،حالاها دلت نمیخواد برگردی
هر دو کار آدمایی هس که یه چیزیشون میشه
به هر دو اگه معتاد شدی ول کن نیستی
هر دو خوراک آدم بیکاره
توی هیچکدوم نون نیس
هر دوتاش کرم داره
هردوش اینترنشناله همه جای دنیا هم هس
هر دو سن وسال نمیشناسه اما تو جوونی یه حال دیگه داره
هر دو رو تنهایی میرن کسی باکوبلش نمیره اما ممکنه تو راه همدیگه روببینن
پپسی و ساندویچ هم با هر دوش میچسبه ، میگید نه ؟ امتحان کنید .