هزاره ی اقلیت ها
قانون استخدام کانادا، اولویت را به اقلیت ها می دهد. مثلا" اگر بیست نفر شرایط مساوی برای پذیرش یک حرفه داشته باشند، و این بیست نفر 13 مرد و 7 زن باشند، مرد ها خودبخود حذف می شوند. از بین زنها اگر 4 نفر سفید پوست و سه نفر سیاه پوست باشند، سفید پوست ها حذف و از بین سه زن سیاه پوست، چنانچه دو نفر شهروند کانادا و یکی مهاجر تازه وارد از نیجریه باشد، قانون اولویت را به استخدام"زن مهاجر نیجریه" می دهد!
البته توجه به حقوق اقلیت ها در آغاز هزاره سوم مختص کانادا نیست، این یک حرکت جهانی است حرکتی که با روح انسانی و طبیعت بشر سازگار است. گویا روح بشر در مجموع از هر تفکر و ایده ی جوانمردانه ای پشتیبانی می کند.
این ست که می بینیم زنان که تاکنون راهی به حکومت نداشتند، برگ برنده ی احزاب سیاسی و رفرمیست ها هسنند. می بینیم که مردم خواه در شیلی باشند یا آلمان یا پاکستان گویا میل وایده شان یکیست، اگرچه در شیلی و آلمان زنها به حکومت می رسند اما در پاکستان هنوز ترور و تحجر مانع به قدرت رسیدن یا در قدرت ماندن آنان است!
همین صد سال پیش حتا در کشور انگلستان زنان حق رای نداشتند و برای بدست آوردن حق رای کشته و زندانی می دادند. در آمریکای نژادپرست آنروز سیاهان حق استفاده از دستشویی سفیدها را نداشتند! اما امروزِِ روز، مردم آمریکا ورود یک سیاه یا یک زن را به کاخ سفید رویای خود می نامند!
جهان ناگزیر است به جلو حرکت کند و جهان پیش رو جهانی است که اقلیت ها هم می توانند حکومت کنند، آنهایی که تا کنون حقوقشان دیده نمی شد، آنهایی که گاهی چوب اکثریت به فرقشان کوفته می شد و زیر چرخ اکثریت له می شدند.
از زیبایی های جهان امروز یکی هم اینست که اکثریت به اقلیت ها رای می دهد و آن ها را به حکومت دعوت می کند، نفس این ایده زیبا و امید بخش است حتا اگر یک ژست سیاسی باشد!
البته توجه به حقوق اقلیت ها در آغاز هزاره سوم مختص کانادا نیست، این یک حرکت جهانی است حرکتی که با روح انسانی و طبیعت بشر سازگار است. گویا روح بشر در مجموع از هر تفکر و ایده ی جوانمردانه ای پشتیبانی می کند.
این ست که می بینیم زنان که تاکنون راهی به حکومت نداشتند، برگ برنده ی احزاب سیاسی و رفرمیست ها هسنند. می بینیم که مردم خواه در شیلی باشند یا آلمان یا پاکستان گویا میل وایده شان یکیست، اگرچه در شیلی و آلمان زنها به حکومت می رسند اما در پاکستان هنوز ترور و تحجر مانع به قدرت رسیدن یا در قدرت ماندن آنان است!
همین صد سال پیش حتا در کشور انگلستان زنان حق رای نداشتند و برای بدست آوردن حق رای کشته و زندانی می دادند. در آمریکای نژادپرست آنروز سیاهان حق استفاده از دستشویی سفیدها را نداشتند! اما امروزِِ روز، مردم آمریکا ورود یک سیاه یا یک زن را به کاخ سفید رویای خود می نامند!
جهان ناگزیر است به جلو حرکت کند و جهان پیش رو جهانی است که اقلیت ها هم می توانند حکومت کنند، آنهایی که تا کنون حقوقشان دیده نمی شد، آنهایی که گاهی چوب اکثریت به فرقشان کوفته می شد و زیر چرخ اکثریت له می شدند.
از زیبایی های جهان امروز یکی هم اینست که اکثریت به اقلیت ها رای می دهد و آن ها را به حکومت دعوت می کند، نفس این ایده زیبا و امید بخش است حتا اگر یک ژست سیاسی باشد!
