در دنیای موسیقی سمفونیک ، کمتر اثری همچون "سمفونی پنجم ِ بتهوون " به شهرت رسیده و شنیده شده. سمفونی پنجم بحث انگیز و قابل تامل است و اثری چنین گرانمایه در تاریخ موسیقی جاودان و کم نظیرست. به مصداق" هرکسی از ظن خود شد یار من" این سمفونی را گروهی حماسی می دانند، عده ای دیگر آنرا فلسفی ارزیابی می کنند، دیگرانی چند آنرا در ارتباط با آفرینش و خلقت انسان می یابند! در این میانه اما، نگاهی متفاوت و فانتزی به نقطه اوج و قطعه ی اصلی این سمفونی دلالت بر مناقشه ی بی زوال بشریت از ابتدا تا ابدیت دارد! دعوا و مرافعه ای که هرگز پایانی برآن نیست! نگاهی ورای نگاه های رایج از سر رندی و شاید هم بی خیالی!