شاخه ای گل سرخ برای دیدنت

...
بابا جونم
شما اینجا نیستی؛ هر روز را غریبانه میگذرانیم...
همه ی پیگیری ها بی نتیجه است. گاهی با خود فکر می کنیم شاید در شب های تنهایی ات به اطرافیان و دخترانت دست مریزاد می گویی که برای آزادی ات اقدامی نمی کنیم. روزهای اول پس از رفتنت، چهار روز را در رفت و آمد به دادستانی و زندان اوین بودیم... برای رساندن داروهای دیابتت.
نامه هایی نگاشتیم برای هر کسی که به ذهنمان می رسید کاری از دستش بربیاید. نتیجه نداد...
نمی دانم این چه جریانی است که همه دوستانت هیچ کاری از دستشان برنمی آید...
همه متعجب مانده ایم.
غیر از تماس کوتاه 2 دقیقه ایت، دیگر هر تماسی از زندان بود تقاضای عدم پیگیری از طرف بازجویانت بود.

نازنین پدرم
امیدواریم امشب یا فردا تماس بگیری... یا ملاقاتی حداقل به عنوان روز پدر با تو داشته باشیم.
اما اگر این هم میسر نشد، فردا با فرزندان دیگر دوستان در بندت، ساعت 5 بعدازظهر با شاخه ای گل سرخ برای دیدنت همراه می شویم و به زندان اوین می آییم.

عزیزمان...
کاش بودی...
روزت مبارک...

دخترانت
فریده، فاطمه و فائزه



نامه دختران محمدعلی ابطحی به پدر