ارومچی

سر و صدای همه ی مسافران بلند شد. همه معترض بودند، فروشنده بلیت به هیچکس توضیح کافی نداده و همه را اغفال کرده بود. مسافران گمان میکردند که درمسیر سفر توقفی اندک خواهند داشت. هیچکس گمان نمی کرد ناچار است ساعت ها به انتظار پرواز بعدی بماند. هنگام خریدن بلیت مدیر آژانس هواپیمایی تنها گفته بود در مسیر تهران "کوانگ جو" توقفی برای سوخت گیری هم خواهید داشت.
برای دیدار از نمایشگاه تجاری و بازرگانی به کوانگ جو می رفتیم. نمی دانستیم که باید از هواپیمای CZ مربوط به خطوط هواپیمایی چین پیاده شویم و صبح تا شبی را در شهر ارومچی گذرانده و با هواپیمای دیگری به مقصد اصلی مان پرواز کنیم.
چه می شود کرد؟ باید ساعتی را اینجا گذراند، باید دید اینجا کجاست و به کجا آمده ایم؟ باید دوربین را برداشت و دست به کار شد.




شهر ارومچی Urumqi غرب چین و معروف به ترکستان شرقی است. نژاد مردم ایغور و زبان آنها نزدیک به ترکی است. استان "سین ژیانگ" یازده ملیون جمعیت دارد که از این تعداد دوملیون وششصد هزار نفر آن درمرکز یعنی ارومچی و حومه آن، زندگی می کنند. 95 درصد از مردم این شهر مسلمان هستند. گر چه این تعداد در میان هشتاد ملیون مسلمان ِ چین رقم زیادی نیست.
برای توریستی که به چین سفر می کند، غذا خوردن و پیدا کردن خوراکی که به ذائقه خوش آید مشکل است، اما ارومچی حکایت دیگریست. غذاهای اینجا خوشمزه است و همه ساله در ماه جون جشنواره غذا در این شهر برگزار می شود.

ارومچی یعنی "چمن سبز". از سبزی چمن اما در این ملاقات کوتاه ِ ده، دوازده ساعته خبری نبود، آنچه بود، بوی کباب ِ حلال بود که از لابلای آن بوی فقر به مشام می آمد. فقر و دیکتاتوری اینجا همسایه ی دیوار به دیوار مردمی است که باولع توریست ها را ورانداز می کنند، آنانی را که از آن سوی مرزها آمده و به همان سو باز می گردند.