خط فاصله

کار و بار هست، زندگی هست، به موطن و فامیل سر زدن هست. گر چه از اینترنت دور بیافتی و به جایی بروی که انگار مردم نمی دانند اینترنت چیست.
جایی که نت یعنی چت و دیگر هیچ. البته چت هم برای گروه اندکی از جوان ها. اینترنت آنجا جایی در زندگی توده ی مردم ندارد نه عوام ونه خواص. اندکند که اینترنت می خوانند و اندک ترند که درآن مینویسند.
باید به آنان که با این همه تنگنا آنجا می نویسند آفرین و به آن ها که می خوانند صد آفرین گفت!
به هر تقدیر حدود دو ماه به اینترنت دسترسی نداشتم. از دوستان و خوانندگان بسیاری که در این مدت ایمیل آنها بی پاسخ ماند، پوزش می خواهم.
این وب برگ هم اشکالاتی داشت، کامنت دانی کار نمی کرد و صفحه سنگین بالا می آمد. به همین دلیل تغییرات کوچکی داده ام.
از یادآوری دوستان در مورد اینگونه اشکالات نیز سپاسگزارم.
از این دوری و سفر و حذر چند تایی عکس و نوشته دارم که آماده و منتشر خواهم کرد.