انسداد ِ خوش خیم ِ وبلاگی

"سعی باید کرد نوشتن ترک نشود، آغاز به نوشتن ِ دوباره، مشکل است." این جوابی بود که امروز در یک گفت و گوی تلفنی به دوستی وبلاگ نویس دادم، وقتی که پرسید چرا تازگی ها چیزی نمی نویسی.
بی تردید اگر به زبانی جز همین شکری که ملاحظه می فرمایید می نوشتیم، قید وبند ها و بگیر ببند ها و بند بازی ها کمتر بود، می شد آزادانه حرف دل را زد. ماهیت این زبان اما با لب فرو بستن و مهر سکوت بر لب زدن عجین ست...مگر اخوان نگفت که:

...گر چه خاموشی سر آغاز فراموشی ست
خامشی به تر...

...چه بگویم هیچ
جوی خشکیده ست واز بس تشنگی خوردیم...

...نه تنها بال وپر
راه نظر بسته ست
قفس تنگ ست و در بسته ست...

اما با این همه گویا بند بازی ما را پایانی نیست
تلاش خواهم کرد بیش تر باشم.