فیلم سیصد یکی ست، سیصد تا نیست

فیلم سیصد نیازی به توضیح ندارد و همه می دانند داستان چیست. آنچه می خواهم بگویم پایانی ست بر نوشتن در مورد این فیلم نه اینکه گفته ها را بیشتر و کشدارتر کنیم.
اول اینکه نادیده گرفتن بهتراز هو و جنجال و پتیشن و طومار و گوگل بازی در مورد این فیلم ست. اینگونه شانتاژها نتیجه ی عکس دارد. این فیلم، فیلمی قابل اعتنا و مطرح نیست که آنرا بزرگ کنیم. دوم باید کمی هم تحمل یاد بگیریم و زود غیرتی نشویم و گمان نکنیم با هر فیلم و کاریکاتور و نوشته ای زود باید از کوره در رفت وبا این آن در افتاد. گیریم که خطا می گوید بگذار آنقدر بگوید که گلویش پاره شود. کیست که نداند مضحکه کردن ملیت ها در سینما لاف گزاف زدن وبیراهه گفتن است. سوم در دعوا حلوا پخش نمی کنند، وقتی ما مرگ بر این و آن شعارمان باشد وپرچم کشورها رابسوزانیم؛ به سفارتخانه ها حمله کنیم، تاریخ فلان و بهمان را که به ما هم دخلی ندارد نفی کنیم. و کارمان شده باشد دشمن تراشی باید منتظر بدتراز این هم باشیم.
چهارم اینکه جواب های هوی است. بنا براین شایسته تر اینست که اهالی سینما و کسانی که با مجله ها ، محفل ها و سایت های معتبر سینمایی جهان آشنایی دارند و منتقدین ِ سرشناس و معتبر سینما را می شناسند با آنان گفتگو کنند تا از طریق نقد و پنبه زنی های رایج در عالم سینما با این فیلم برخورد شود. منتقدین منصف و معتبر که ایرانیان را هم خوب می شناسند کم نیستند، در این مورد افرادی همچون کیارستمی صاحب نظرند و برخورد مناسب را بهتر از دیگران می دانند بهتر است از آنان نظرخواهی شود و در همان چارچوب ها با قضیه برخورد مناسب صورت پذیرد.
جان کلام اینکه فیلم سیصد یکی است، آنرا به اندازه ی سیصد تا فیلم بزرگ نکنیم.