سمنو، عصاره ی جوانه ها

وقتی چند روزی از خیساندن گندم گذشت، اگر جوانه ی گندم را برداری و دهان بگذاری، دهانت شیرین می شود. به جوانه ها که نگاه کنی ، هنوز سبز نیست ، رنگی خاکستری مایل به نقره ای دارد، جوانه ها نقره ای ست.
شیره ی جوانه های شیرین شده را باید گرفت، صاف کرد و با مقداری آرد در هم آمیخت، بعد جوشاند و خوب هم زد، آن وقت خوردنی یی شیرین به دست می دهد که مزه و شیرینی یی جادویی دارد. نام غریب و بزرگش سمنوست.
چنین خوردنی ِ شیرین و منحصر بفردی محجور مانده! اگر چه، سمنو سرور و سر آمد ِ همه ی شکلات های جهان است، اگر خوب عمل آید، پخته شود و صد البته معرفی و بسته بندی شود. آن وقت سمنو به انگبین پهلو میزند. چه چیز کم دارد سمنو، برای عالمگیر شدن؟
چه خوب بود اگر به سمنوی سنتی ایران نگاهی اقتصادی و فراگیر می شد، از سوی اهلش، تا از حد ِ مراسم و حضوری غریب، بر سر سفره ای که فقط یک بار در سال پهن می شود، پا فراتر می نهاد و در کنار شیرینی و شکلات های دنیا جایی برای خود باز می کرد!

باز نوشت:
درانتشار پست ابتدا رقم ده پانزده روز نوشته شده بود که بفرموده ی یکی از خبرگان فن تخفیف کلی داده شده وتصحیح شد!