وب مره گی پلاس روزمره گی

وبلاگ نوشتن مثل راه رفتن است، روی طنابی باریک. باید آرام دست ها را بازکنی، نفسی عمیق بکشی و تعادل خود را طوری حفظ کنی که نه به این ور سقوط کنی و نه به آن ور در افتی. راه راست خودت را بروی . گیریم راه هرکسی برای خودش راست، هست و بس، در واقع به همان راستی است، که خود می پندارد.

چه گفتم!؟ حسابی راست شد! همین حالاست که چپی ها را ناخوش آید!

دیشب وبلاگ ها را می خواندم، یکی از وبلاگ ها، یادم نیست کدام یکی بود، گفته بود که فلان قدر آدم در روز تقه اش را می زنند! با خود فکر می کردم که چه دل خوشی ها که عده ای ندارند! البته ارزش ها برای هرکسی به گونه ای تعریف می شود، اما به گمانم مهم نیست چند نفر وبلاگ آدم را می خوانند مهم اینست که چه افرادی هستند اینها. بعضی آدم ها خود به اندازه ی صد هزار نفرند. اگر کسی خیلی کشته مرده ی تقه ست آسان تر آنست که وبلاگ پلاس فلانتین درست کند! ارزش یک وبلاگ به تعداد کامنت ها و تقه هایش نیست.
حالا اگر تعداد تقه ها خیلی برایتان مهم ست یک راه دیگر هم وجود دارد، سعی کنید حرف های درخشان بزنید. در حدیث آمده که سخنان درخشان خود بخود تعداد بازدید کننده ی شما را زیاد می کند.

برگردیم سر روزمرگی خودمان، سرما در چند روز گذشته چنان بود که جدمان را یاد کردیم! آخه قربان شما بروم هر چیزی حدی دارد منهای سی و پنج درجه زیر صفر که دیگر شوخی با آدم ندارد. چپ و راست (!) تلویزیون و رادیو اخطار می داد که بیش از ده دقیقه بیرون نباشید و گرنه یخ می زنید. ( آنهم با پوشش کامل و در حال حرکت نه در حالت سکون) ولی خوب، بخیر گذشت، و همین طور که ملاحظه می فرمایید همچنان ولرم روزگار می گذرانیم. هوا چل درجه ای گرمتر شده و امروز پنج درجه بالای صفرست. یخ ها هم کم کم آب میشود، میرود پی کارش.

و بالاخره اینکه ساعت ما اینجا صبح امروز از ساعت2.00 یکهویی ساعتی پرید جلو و شد 3.00. این تغییر ساعت مربوط به شرق آمریکای شمالی ست. (مثلا" تورنتو و نیویورک از ساعت شرقی Eastern Time پیروی می کنند) بعله در آمریکای شمالی کشور ها(!) عقب مانده گی خود را این جور جبران می کنند. سال های قبل ماه آوریل ساعت را جلو می بردند اما امسال حدود یک ماه زودتر این "عمل شنیع" را انجام داده اند تا لابد جلوی عقب ماندگی خودشان را بگیرند و در این روزگار وانفسا خود را جلو بیاندازند! دنیای عجیبی ست.