مبارزی

تمیز و خوش پوش ست و موقر وسنگین در رفتار و گفتار. آرام سخن می گوید اما کلامش پر نفوذ و جذبه است. می ارزد کمی کارم را تعطیل کنم و به حرف هایش گوش دهم. گفتنی بسیار دارد و حرف هایش شنیدنی ست.
بچه هایش اینجا هستند، کانادا. خودش هم چند ماه اینجاست و چند ماهی تهران.می گوید چند دستگاه آپارتمان دارم و با اجاره ی آنها زندگی می کنم می گوید درست است که رژیم مشکل دارد اما جایگزینی که سرش به تنش بیارزد، نداریم.راهی نیست جزآن که از دل خودشان همین هایی که آنجا هستند، آرام، آرام افراد معتدل و با مدارا بیرون بیاید تا روزی که ممللکت را آدم هایی بگردانند که برگزیده ی واقعی مردم باشند.

باشور وحرارت کم نظیری از دوران زندان می گوید. از زندان عادل آباد آن رژیم و از زندان قصر این رژیم.
از هم بند ها، از آدم های سرشناسی که با آنها هم بند یا در یک سلول بوده. از زیر هشتی، از شاش بند شدن در سلول انفرادی، از ملی خوری و آداب زندان.

یک تئوریسین درست و حسابی ست. کلامش نافذ ست. اعتماد بنفس در رفتارش موج می زند.
درست مثل کسی که دکترا در رشته ای گرفته باشد، سیاست جهان را بخوبی می داند. با سیاست روز دنیا و جغرافیای جهان به خوبی آشناست، اهل کتاب و فکر و نظر ست.
نه دل خوشی از حکومت دارد ونه رفتار آنها را می پسندد که دم از دمکراسی می زنند و بی رای مردم وهنوز به مملکت نیامده رییس جمهور تعیین کرده اند. می گوید، در بین بچه ها رفتاردمکراتیک تمام شد و رفت پی کارش!
مارکس را و هگل را خوب می شناسد، همه را از براست، در عالم سیاست و فلسفه صاحب نظری کم نظیرست، سیاست روز دنیا را خوب می داند، خوب می بیند، و هم خوب می فهمد. در روزگاری که دیگران تا نوک دماغ خود بیشتر نمی بینند، آدمی چون او کیمیاست.
سپیدی موی و گذشت روزگار و چین و چروک تجربه ها، تواضع در رفتار و زخمی که از مهر سکوت برلب دارد.
ساعتی برایم سخن می گفت و من محو سخنانی بودم که از کمتر زبانی می توان شنید. آدمی با تسلط و سواد او، این شایستگی رادارد که در شمار گردانندگان حکومت هر کشوری باشد.

چند روز بعد، دوباره آمد. خوشحال و خندان بود. پس از سلام و احوال پرسی با شور و حرارتی وصف ناشدنی از بالا رفتن قیمت زمین در سعادت آباد می گفت، همان اشتیاق قبلی در چشمانش موج می زد و شادی خود را نمی توانست پنهان کند. می رفت که مدتی در ایران بماند و باز دوباره برگردد.
مبارزی رفت و مدت هاست ندیدمش.