روزمره گی

فروش پاره ای از تن
خبر تکانده ست. هزار نفر، بیشتر جوان، در اصفهان کلیه خود را فروخته اند! فیلمی هم در همین زمینه ساخته شده که در وبلاگ دخترم غزل لینک آنرا دیدم.
دردآور است فقر بی پایان در کشوری که نفت هفت دلار همین چند سال پیش را، هفتاد دلار می فروشد اما مردمانش برای گذران زندگی، برای دو سه ملیون تومان پاره ای از تن خود را حراج می کنند.

بزرگش نخوانند اهل خرد
که نام بزرگان به زشتی برد
ما را چه میشود که بانویی روشنفکر و خردمند از نویسندگان و رنجدیدگان جامعه ما چوب نقد به تابوت صادق هدایت می کوبد؟ عجبا که این خردمند آدمخواری در زنگبار را موجه می داند، اما برای نوشته ای به طنز از بزرگ نویسنده ای چون هدایت توجیهی ندارد!
به آغاز گر و پدر نویسندگی نوین در ایران برچسب ضدیت به این و آن می زند آنهم بخاطر "طنزی" که تکلیف طنز روشن است وبا آفریدگار هم با طنز می توان سخن گفت! ایهنم درد کهنه ی ما ایرانی هاست که بزرگانمان را هر یک به گونه ای طرد می کنیم و آنها را قهرمان وبری از هر لغزش می خواهیم و در مونیتور کردن ضعف ها استادیم و دیواری کوتاه تر از هنرمندان و ادیبانمان نیست.
گویا بزرگداشتن مشاهیر ویژه ی فرانسویان است که ناپلئون بناپارت خود را آنچنان بلند مرتبه دارند که او را جهان چون نابغه ای بی مانند بشناسد و آنهمه کشتار در پرتو این بزرگنمایی کمرنگ شود، ما اما می خواهیم نویسنده ی بزرگ خود را بخاطر طنزی گیریم اشتباه از سکه بیاندازیم و مهر نژادپرستی به چهره اش بزنیم و الخ..
بی شک این، گفتگوی این زمانه نیست