راه و چاه

مدتی پیش جایی خواندم که وبلاگ را رسانه بی رسانه ها خوانده بود. یکی از وبلاگ ها بود که بخاطرم نیست کدام.*
رسانه بی رسانه ها تعبیر زیبایی از کسانی است که بدون وابستگی به جایی و یا سودای نام و نانی، حرف دل را در این وادی روی داریه میریزند. باید تازه گی و پاکی این دنیای مجازی را به فال نیک گرفت و آن را گسترش داد.
از دیگر سو، وقتی تلویزیون های ماهواره ای ایرانی را نگاه می کنم، و آنهمه ابتذال بیهودگی و یاوه پراکنی را میبینم آرزو میکنم که چنین یاوه پراکنی ، برای یکدیگر زدنها وشانتاژ و لجن پراکنی در عالم وبلاگ نویسی ایرانی هرگز رخ ندهد.

نوشته دیروز مهدی جامی با عنوان ذهن های زیبا نمونه خوب و امیدوار کننده ای ست، که راه و چاه می شناسیم.

* اگر میدانید یا خود میخوانید، اینجا بنویسید.