رادیو و ما 2

از کوی و برزن که میگذشتی صدای رادیو طنین انداز بود، خیاط ها و چرخی ها ( تعمیر کاران دوچرخه) بدون رادیوکارشان نمی شد! رادیو آن زمان در دل مردم جایی داشت. ساعت یک ونیم گلهای رنگارنگ، ده شب داستان های شب ( صدای سمفونی شهرزاد از کورساکوف هنوز در گوش طنین میاندازد). لالایی های ویگن (لالایی کن مرغک من دنیا فسانه ست ) و آخر شب ها موسیقی سمفونیک.
هفت ونیم شب ترانه های درخواستی، آرش مهدخت محسن رضا ، محمود الهه مهوش کورش حسین و جلال حسینی، بهناز، مینو، جعفر و جواد از خنج لارستان و زهرا برای نامزدش ازشیراز، ترانه پریای داریوش را خواسته بودند .
برایشان پخش میکرد رادیو. سالهای قبل از 57 را می گویم.
صبحی مهتدی قصه میگفت. صدای خانم عاطفی گرم وشیرین بود. مقبلی، امیر فضلی، نوذری و دیگر صداهایی ماندگارکه جای خالی صدایشان دیگر پر نشد.
سید جواد ذبیحی هم دعای سحر میخواند، ماه های رمضان. جای صدای اورا هم حتا کسی پر نکرد.