رادیو و ما 1

دو تاچوب بود یکی کوتاه ودیگری بلند، پدرم با میخ از دو تیکه چوب چیزی مثل صلیب درست میکرد. آنوقت چار تا قرقره چینی روی آن سوار میکرد. و قتی با سیم مسی قرقره ها را به هم وصل میکرد، آنتن رادیو آماده میشد وباید در گوشه ای ازپشت بام گلی خانه مان جاخوش کند.

درسالهای اختناق دهه چهل رادیو عراق بود، پدرم بعد از داستان های شب در میان پارازیت های سرسام آوررادیو قدیمیش به سختی آنرا پیدا میکرد تا بشنود در دنیا چه خبر است، از عراق خوشش نمی آمد، اما از صراحتی که در گفتن خبر داشت لذت میبرد.
این بود که با خرخر رادیو ، به پارازیت، ور رفتن با رادیو و دنبال موج تازه گشتن از همان کودکی آموخته شدیم.
بعدها رادیو های دیگر آمد اما هیچکدام، همچون بی بی سی پر مخاطب نبود و نیست.
مردم دنبال خبر درست و بدون سانسورند، یا رسانه ای را می خواهند که آینه واقعی زندگی و دنیای اطراف آنها باشد. رادیو و تلویزیون دولتی، اما انگار مربوط به سیاره ای دیگر است.فیافه گویندگان، لباس پوشیدن و حرف هایی که میزنند با منش و روش اکثریت مردم تقاوت دارد.
اینست که رادیو بی بی سی اعتبار خبری و کاربردی اش از رادیوو تلویزیون و صدا و سیما بیشتر میشود.
شک نکنید، حتا حکومتگران ایران هم شبها رادیو بی بی سی گوش میدهند تا مختصر و مفید بفهمند در دنیا جه خبر است.

راستی علت موفقیت بی چون وچرای رادیو بی بی سی وامروز، روز سایت بی بی سی در چیست؟