وطن

تابعیت نیست.
اقامت هم نیست،
نه با زبان، نه با فرهنگ، نه باقومیت، نه با مذهب و نژاد و نه با سیاست که با دل و با جان.
طنین زیبای نامش که از زیباترین نام هاست در وجود همه آدمیان ریشه دارد!
نامی چنین زیبا هرگز شنیده ای؟
وطن!

همسنگ آن فقط یک نام میتوان سراغ گرفت،
همان جا که سارتر برسر دو راهی ماند
"مادر"

ریشه، اصل، آنجا که از آن شکفته ایم و به آن تعلق داریم.

میتوان همچون نیما گفت "دنیا خانه من است"
میتوان در هر کجای جهان پهناور خانه ای کوچک داشت اما،
وطن نه به کوچکی یک خانه، ونه به بزرگی یک جهان است،
وطن را کاری با مقدار و اندازه نیست!
وطن سخن از "تعلق" دارد.

میتوان هر کجای زمین ساکن بود ، اما تعلق به همان جا داریم که از آن رسته ایم!
ریشه مان در آن سرزمین است واز زلال آبش نوشیده ایم تا خود را شناخته ایم.

میهن!
وه! که چه زیبا نامی است.