یک فیلم کوچولو

فیلم «یک بوس کوچولو» سومین ساخته بهمن فرمان آرا پس از یک دوره سکوت طولانی، فیلم بدی است!
اگرچه شروع بازگشت با فیلم «بوی کافور عطر یاس» محکم و امیدوارکننده بود، اما این استحکام در مضمون وساختار در «خانه ای روی آب» کمرنگ شد، و در آخرین فیلم او بکلی رنگ باخته است.

نویسنده ای تصمیم دارد به خاطر کهولت وبیماری خودکشی کند که دوستی از فرنگ برگشته اورا به زندگی باز می گرداند ، گر چه این بازگشت موقتی است و درد او را درمان نمی کند.
«یک بوس کوچولو» اشاره ای آشکار به ابراهیم گلستان دارد. فیلم در مورد روشنفکری است که پس از سی وهشت سال به ایران برمیگردد، نامش سعدی است، وپسری عکاس دارد که از بین رفته است! گویا فیلم بیشتر یک تسویه حساب شخصی است ، تا یک کار هنری ودر همان حد هم احساسی وشخصی مانده است.
فیلم از روایی در موضوع برخوردارنیست، پر از شعارهای بی محتوا و یک بعدی است وبه تز و خطابه ای می ماند تا کاری فراگیر و هنری. بازی ها ، یکدست نیست و شخصیت کیانیان در فیلم غیر قابل باوراست، تماشاگر با آدم وفضاها بیگانه میماند و نمیتواند با آن ارتباط برقرار کند.
شبلی دیگر شخصیت فیلم ، نمود روشنفکر داخلی، در حال احتضار وخودکشی است، نگاهی بس سیاه وغیر منطقی به فضای روشنفکری ایران.
تعبیر مرگ به یک بوس کوچولو نه شاعرانه و نه هنرمندانه است، بوسه مرگ بر چهره شبلی مانند یک کارتون مضحک ونچسب به سایرنماهای فیلم پیوند ناخورده باقی مانده است.

فیلم « یک بوس کوچولو» بدترین فیلمی است که میتوان از یک فیلمساز نسبتا" خوب دید.