تمرین آزاد منش بودن در سه نما

گویا "دیو دیکتاتوری" در وجود همه ما خانه دارد. گویا عدم تحمل وپذ یرش دیگران به این زودی دست از سر، ما برنمی دارد. گویا این "دیو" کاری به چپ و راست ، مذهبی و غیر مذهبی، عوام وروشنفکر ندارد. پس بیایید این "دیو" را اول در وجود خود نابود کنیم.

نمای اول
بیایید به خودمان یادآوری کنیم که کلمه "سنا" و"سیا" تفاوت دارد.
مجلس سنای آمریکا جایی است که اگر نمایندگان حزب وگروه کشوری در آن حاضر شدند، تمام اخبارش و هر گفتگویی اتفاق افتد در اخبار نقل میشود ومیتوان در مورد آن گفته ها قضاوت کرد. اما اینکه هزار تفسیر و داستان جور واجور از چنین ملاقاتی تفسیر کنیم فقط زاییده خیال میتواند بود و بس. در ورای هر گفتگویی با هر کشور خارجی از جمله آمریکا توطئه و جاسوسی دیدن، توهمی است که باید آن را از ذهن زدود.

نمای دوم
بیایید برای آدمها داستان های خیالی وغیر مستند بر مبنای "توهم توطئه" نسازیم.
به عنوان نمونه اگر "عباس میلانی" کتابی نوشته وتحقیقاتی ویا نظریاتی دارد آنها را با شاقول واقع بینی، انصاف و آزاد منشی بسنجیم. در نهایت برآیند نظری و فکری آدم ها را میتوان نقد کرد اما برچسب زدن وتفسیر های خیالی از این که فلان دانشگاه که سروش یا میلانی درس میدهد با بودجه فلان و بهمان درست شده ، حرف های نخ نماشده ایست که بهتر است از ذهن ها زدوده شود و از شیوه برخوردها حذف گردد.

نمای سوم
بیایید اجازه دهیم هر کس آنگونه که میخواهد هفت سین را در خانه اش بیاندازد!
باور کنیم تنوع سفره هفت سین درهر کجای جهان، با هر کتاب ، قرآن، حافظ، تورات ، انجیل ویا هفت سین بی هیچ کتابی لذت بخش است.
بیایید به اندازه همه جهان برای همه اندیشه ها برای همه الفاظ وبرای همه آدم ها، نوشته ها، وبلاگ ها وعقاید شان فضا قائل شویم و بیایید باور کنیم که به اندازه همه جا هست!
میتوان جهان را به همان وسعت وتنوع که آفریدگار و آفرینش مقدر کرده دید وفضا را با پندار نابجا بر سایرین تنگ ننمود.