سالروز ملی شدن صنعت نفت در راه

"...
بنفشه بود،
گل داد و مژده داد،
زمستان شکست و رفت." شاملو

آزاد اندیشان بزرگ تاریخ ، آنها که در دل مردمان میمانند، بسادگی تخت و صندلی قدرت از دست میدهند. ماندگاری خویش را به بهای فنا شدن آزادی نمی خواهند. آزادی را میخواهند، گرچه آزادی بزرگترین دشمن خودشان است. این است که تاریخ سرزمین ما اندک مردانی چنین در حافظه خود دارد.
دیکتاتورها، آنان که سال های متمادی حکومت را با چنگ ودندان و با کشتار و حبس حفظ میکنند را نه جایی ارزنده در تاریخ هست ونه راهی به دل مردم. مصدق ها، اما بهاریند، چونان نسیمی، میوزند و رایحه و عطری خوش، جاودان به یادگار از آنان می ماند. باکی نیست، که صبح عده ای بگویند « یا مرگ یا مصدق » و عصر گروهی بگویند « مصدقی ها روتان سیاه ». مصدق را روسپیدی در تاریخ بس، وخود او اولین قربانی همین آزاد اندیشی است.
یادگاری شیرین برای تاریخ ایران «ملی شدن صنعت نفت» ویادگاری درخشان « رایحه ای از دمکراسی و آزادی در میهن» همان که مصدق قربانی آن است. این رسم دمکراسی و آزادیخواهی است که در عمل می آموزند. دانیل اورتگا هم در نیکارا گوا پس از برقراری یک نظام دموکراتیک برای همیشه با قدرت و دولت وداع گفت. و نلسون ماندلا پاداش زندان آن نمی خواست که مادام العمر بر اریکه قدرت جاخوش کند!
مردان بزرگ و نیک نام تاریخ حکومتی کوتاه ودرس ونام نیکی جاودان داشته اند!