می بلاگم، می بلا...!

فضای وبلاگ وسایت یک فضای ذهنی وشخصی است. درست مثل این است که نویسنده دفتر چه خاطراتی برای خود طراحی کرده وذهنیات خود را آنجا ثبت میکند. حال اگر به برکت تکنولوژی چنان شده است که میتوان به اندیشه های ذهنی ودفتر چه های خاطرات ومکنونات ذهنی هر کسی دسترسی داشت، این دیگر گناهش به گردن تکنولوژی ودانش بشری است، چرا که ماهرگز نمیتوانیم به کسی بگوییم که فکر نکند ، نیاندیشد، یا اندیشه خود را برای خود جایی ثبت نکند!
وبلاگ نویس اندیشه وخاطرات و تجربه های ذهنی خود را درجایی ثبت میکند، از کسی هم دعوت نکرده نوشته او را بخواند، وجز دل برای کسی و چیزی نمی نویسد. حال به برکت اینترنت و تکنولوژی ارتباطی چنان شده است که ما آدم ها میتوانیم به مکنونات ذهنی ودفترچه خاطرات یکدیگر در هر کجای جهان دسترسی داشته باشیم!
اگر توانستیم برای اندیشیدن وذهنیات آدم ها قانون وضع کنیم میتوانیم برای وبلاگ نویسی هم قانون بنویسم. به دیگر بیان قانونگذاری برای وبلاگ نویسی بدان میماند که به آدم ها بگوییم" فقط حق داری به چیزهایی که ما میگوییم بیندیشی ولاغیر." بگوییم" به چه چیز بیاندیش به چه چیز نیاندیش!"

نوشتن قانون برای وبلاگنویسی بیشتر به جوک میماند تا واقعیت و بهتر است اول قانونی برای تلویزیون های ماهواره ای بنویسند یا اگر میتوانند جلو امواج ماهواره هایی را بگیرند که هزاران بار توهین آمیزتر از کاریکاتورهای دانمارکی بوده وبراحتی در دسترس همه آحاد مردم قرار دارد.
نسبت کسانی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند بسیار ناچیز است درمقابل کمتر خانه ای هست که دیش ماهواره نداشته باشد! این درحالی است که آن اندک اشخاصی هم که اینترنت را ساعتی میخرند وبا وسایل ابتدایی وکند دسترسی نیم بندی به اینترنت دارند خود همه چیز میدانند وبانوشته چار تا وبلاگ نویس(خدای ناکرده) از راه بدر نمیشوند!

نوشتن قانون وبلاگ نویسی وضع کردن قانون اسکولاستیک واگنوستیک است.