قشریگری وآتش افروزی

بدون تردید خشونت بخاطرمذهب یکی از مهمترین شاخص های عقب ماندگی یک جامعه است. خشونت مذهبی فقط در چند کشور معین وبوسیله فرقه بازانی که قشری گری وتعصب مهمترین ویژگی ذهنی آنان است ، اتفاق میافتد. در این سالها طالبان سر آمد بحران سازی قشری ومذهبی بود ،هزاران جنایت تاریخی را به نام خود به ثبت رساند ، سر بریدن ها ، ازبین بردن مجسمه های بودا تا یازده سپتامبر.
امروز نیز قشریگری در عراق آشوب ها بپا میکند .بمب گذاری در اماکن مقدس شیعیان وبریدن سر خبرنگاران وعملیات نجس و دیوانه وار انتحاری ، که آبروی دین میبرد وحرمت انسانی به خاک وخون میکشد.

ایرانیان اما، هرگز نامشان به قشریگری آلوده نبوده . ایران هماره کشوری باتنوع مذهب ، نژاد و زبان های دیرین و گونه گون بوده وخواهد بود . کلیمی و ارمنی و زرتشتی و چندین و چند فرقه مسلمان آزادانه در کنار هم زیسته اند وهر کدام تاریخی چند هزار ساله در این کشور دیر پا باخود به همراه دارند.

صدها کلیسا و کنیسه و خانقاه با قدمت صدها سال در جای جای شهر و روستای ایران وجود دارد. اینگونه اماکن مورد احترام همه ایرانیان فارغ از مذهب ونژاد بوده و نشان از تحمل وهمزیستی و سعه صدر ایرانی دارد.اگر ایرانی چنین نبود باید تا امروز خانقاه وکلیسا در آتش سوخته باشد ونشانی از هیچیک نباشد. اما در ایران از آتشکده هزاران ساله در یزد تا خانقاه زمان صفی علی شاه در اردبیل همواره از آتش کور قشریگری بدور مانده وجملگی اجزای فرهنگ و تاریخ ایرانند.

امروز گروهی بسیار کوچک چنان عمل میکنند که به اختلاف فرقه ای ومذهبی در ایران دامن بزنند.در واقع آتشی که برحرم امامان افتاد با آتشی که به حسینیه دراویش در قم افتاد هر دو از یک جنس وساختار است .قشریگری کور، فناتیک ومتحجر چیزی که سد راه توسعه وتکامل و پیشرفت است. بنام دین حسینیه آتش میزنند درویشان را میکشند وصدها از آنان را به زندان میاندازند وحسینیه شان را با خاک یکسان میکنند ؟ راستی چند تا ازاین حوادث در تاریخ ایران داریم وبه نام چه کسانی ثبت شده است؟