به کجا میرویم؟

"در فکرتم که پروردگارم به چه می اندیشد !؟" «آلبرت اینشتین»

جمله ای چنین زیبا تراوش نهایی ذهنی خلاق واندیشه ای پویاست. این کلمات اینشتین پس از ایستادن بر قله های نبوغ به یادگار مانده است .سه نکته مهم در این کوتاه کلمات نهان است:
اول حیرت وسرگردانی. آنچه بشر از روزی که خاکش سرشتند بدان مبتلاست.
دوم اعترافی خاشعانه از هیچ وپوچ بودن در قیاس با آن عظمت وبزرگی بیکران.فروتنی مردی که برقله های رفیع نبوغ انسانی ایستاده است .
سوم اندیشه ای بلند وفکری به غایت بزرگ وبلند پروازانه که پروردگار را به همآوردی وچالش میطلبد ومیپرسد که به چه می اندیشی ؟

با این پیش در آمد میخواهم بگویم که ما کجاییم وجهان کجاست ؟ ما به چه میاندیشیم و دیگر مردمان به چه میاندیشند. پیشرفت های شگرف علمی،فنی، صنعتی، هنری و اجتماعی بدون اغراق هر ثانیه قرنها از ثانیه قبل فاصله میگیرد وهر روز شتابش فزونتر میشود.بشری که شتابان میرود تا برسد بجایی که بجز خدا نبیند.
سهم من انسان در این شتاب در این تحول ودر این تکامل چیست ؟ درکجای این قافله هستم ؟ آیا جامعه و مردم ما با این قافله همراه است یا راه دیگر میپوید!؟ راستی اگر با این قافله همراه نیست راه به کجا میپوید؟
همه فکر و ذهن و دلمشغولی مردم ما چیست؟ از چه میگویند از چه مینویسند چه چیزی راگرامی وبزرگ میدارند ودغدغه هر روزشان چیست ؟ وقتی مردم جهان درانتظار خبری از پلوتون هستند ما دعوا برسر چه داریم وفکر وذکرمان چیست ؟