هنر و "بس"

ما ایرانیان گاهی بیش از آنچه شایسته آنیم جلو خودمان بلند میشویم ، یا بقول جوانترها برای خودمان پپسی باز میکنیم یا خیلی خودمانی بگویم چپ و راست قربان صدقه خودمان میرویم!
گویا هنوز باور داریم "هنر نزد ایرانیان است و بس !"
درست است که از هفتاد و دو ملت جهان تا کنون کسی به ادعای مااعتراض نکرده و در واقع گذاشته اند هر جور دلمان میخواهد فکر کنیم اما واقعیت این است که ما شصت ، هفتاد ملیون آدم دربین بالای شش میلیاردانسان روی کره خاکی بخش بسیار اندکی از آدمهاییم و زهی خیال باطل است اگر بپنداریم هنر همه نزد ماهست و بس ! بد نیست ارج وجایگاه هنر را در جهان امروز بدانیم . خوبست بیاد آوریم میکل آنژ چه کسی بود و چکار کرد! دانستن این مطلب خوبست که زمانی که ما هنوز نمیدانستیم نقاشی حلال است یا حرام اروپاییان شاهکارهای نقاشی بشریت راخلق میکردند.شاعر شیرین سخن گویی نمیدانست این لاف ممکن است پاره ای از ما را دچار توهم کند.
بهتر است تنهادلمان به چه چه خواننده ی خودی خوش نباشد وگوش به موسیقی بتهوون و دیگران هم بسپاریم وازصدای صاف و زلال سیلیندیون ها، هم لذت ببریم و بدانیم کاروان هنر در حرکت است وماییم که قافله واگذاشته ایم!بهتر است بدانیم سینمای ما که برای مشق شب در پسکوچه ها دنبال خانه دوست میگردد ازسینمای جهانی که دوستی همچون "ئی تی" در دیگر سیارات داردبسیار وبسیار عقب تر است.
بهتر است این واقعیت تلخ را بدانیم که "بس" ممکن است نزد ایرانیان باشد و بس ، اما هنر امروز روزکمتر از همه و کمتر از همیشه نزد ایرانیان است!