بوسه ای چند بیامیز ، به دشنامی چند...!

معلم ادبیاتی داشتیم در دوران دبیرستان میگفت" نمره 1و 5و 6،10و12و19،همه را میدهم ،
اما نه هرگز 0 میدهم ، ونه 20 !"
میگفت "0 نمره ایست که طبیعت به شکم بی هنر داده است ،و20 فقط مال خداست !"
او هرگز نه صفر میداد ونه بیست .

ما، گویا آموخته نشده ایم که روزگار رادرطیف گسترده 1 تا 19 ببینیم ،تمرکز مابر دو نقطه
0 و20 است ، سیاه یاسفید ، یاهمه یا هیچ چیز! راه افراط وتفریط میپوییم!باتعادل بیگانه ایم وخود را در زندان عبوس وتنگ 0 و 20 گیر انداخته ایم ، دریچه یک دنیا خاکستری را به روی خود بسته ایم.

مجال بزرگ اندیشی و بینش گسترده را از خود نگیریم وخود را با دیدگاه همه وهیچ اسیر نقطه ای پوچ و دروغین نکنیم! خوش میگفت معلم ادبیات ما صفرو بیست گویا،وجود خارجی ندارد بدترازبدهست وخوبتر از خوب هم !میتوان همه چیز را باهم داشت وهرچیز را به اندازه خود.
بقول حافظ میتوان "اسیر" بوسه یا دشنام نشد!