فارنهایت 451

دیروز از یک کلوپ فیلم « فارنهایت 451 » ساخته « فرانسوا تروفو » را اجاره کردیم و دیشب این فیلم راپس از حدود سی سال ، یک بار دیگر دیدم . سی سال پیش این فیلم را در سالن « سینما دانشگاه شیراز» دیده بودم. همانجایی که هفته ای یک فیلم برتر سینما نمایش میداد ومن این شانس را داشتم که چندین فیلم خوب تاریخ سینما را در این سالن ببینم.
تاثیر این فیلم بر پیکره سینما وفیلمسازان را تا امروز هم میتوانیم ببینیم ، تا آنجا که « استیون اسپیلبرگ » در فیلم « برخورد نزدیک از نوع سوم » از « تروفو » برای بازی در فیلمش دعوت میکند یا « مایکل مور » فارنهایت را تا امروز امتداد میدهد ومیگوید فارنهایت هنوز زنده ودر کار است و سلاح آتشین بدست حکومت گران امروز آمریکاست !
فیلم « ای تی » اسپیلبرگ هم میتواند حس تکامل یافته ای از ایده های تروفو در این فیلم باشد ، تنهایی آدم ها در متروی هوایی و بدنبال حس و رابطه بودن .
فیلم در مورد ناکجا آبادی ست که درآن شهروندان را میپایند ، اجازه خواندن ندارند ، از انتشار آگاهی جلوگیری میکنند وخوراک فکری جامعه در دست قدرت پردازش وتولید میشود.گارد آتش وکتاب سوزان براه انداخته اند ، وعوامل قدرت همچون عروسک های کوکی دستورات را اجرا میکنند ، کسی حق خواندن ویا نگهداری کتاب ندارد .آدم ها ، اما جزیره ای میسازند که آنجا هر آدمی یک کتاب جاندار است پیران دانسته خود را به کودکان میآموزند ، جایی که آگاهی و آزادی جاودانه با طبیعت گره خورده وگذشت فصول کودکی وپیری و مرگ و زندگی در جاودانگی آگاهی و آزادی بی اثر وپوچ است .
افزون براین ساخت خوش دست فیلم ، موسیقی پر جذبه ، بازی سازی حرفه ای لوکیشن های زیبا ، نورپردازی وفیلمبرداری جانانه ، همه و همه کمک میکند که فیلم را در شمار آثار ماندگار تاریخ سینما بدانیم .فیلمی قدیمی که وقتی آنرا میبینید احساس تماشای یاقوتی گرانبها درون یک صندوقچه مخمل قرمز به شما دست خواهد داد!