محله

هنوزهم که هنوزاست، شنبه ها برخی خیابانهای مرکزی شیرازحالت نیمه تعطیل دارد، چرا که شنبه روز تعطیل کلیمی هاست.
قدمت دیرینه کلیمی ها درشیرازآنان را بصورت عضوی جدا نشدنی از پیکره وتاریخ شهر درآورده است. آنان در بسیاری ازرشته های کسب وپیشه و بازرگانی شهر دوشادوش سایر همشهریان خود شرکت پیگیر داشته اند .زرگری ،بزازی، فروشندگی ، عکاسی ، مطربی وصدالبته اغذیه قروشی بیش از سایرپیشه ها مورد توجه آنان بوده است. کدام شیرازی چل پنجاه ساله است که بنگاه های شادمانی را بیاد نداشته باشد!؟ همانجا که برای موسیقی و سروردر جشن وعروسی از «شکر شیرازی» و یا «دسته اصغر ماتیکی » وگروه روحوضی ونوازندگانشان دعوت میکردیم تابه جشن ها سرور و رونقی بخشند. بسیاری ازاین ترانه ها در شمار فلکلورهای زیبای کوچه وبازار است وهنوز دهان بدهان میگردد.
شیراز، امروز نیز تعداد بسیاری، جواهر قروشی وزرگری، بیش از سایر شهرهای ایران، درخود جای داده ودر فقدان صنعتگری توانسته ثروت را بدینگونه در خود نگه دارد. بدون تردید دراین مورد هم کلیمی ها نقش بسزایی دارند.
عکاسی که به ایران آمد ، تا مسلمانان در فکر فتوا وحلال وحرامش بودند ،کلیمی وارمنی دست بکارش شدند و بسیاری از قدیمی ترهای این پیشه یهودیند محله کلیمی ها که آنرا در شیراز «محله» مینامند ، چند قدمی شاهچراغ قراردارد نزدیک بازار طلا فروشان و دیوار بدیوار مرکزی ترین و مذهبی ترین نقطه شهر. در زمان کودکی بارها از زبان بزرگترها میشنیدم که « کلیمی ها دستشان خوب است(خوش یمن است) از آنان خرید کنید!» این اعتقادرا حتی مسلمان های خیلی متدین هم دارند.
تحمل، دوستی و مماشات با سایر ادیان در روابط ایرانیان از دیر باز تا کنون، از ویزگیهای عادی ساختار رفتار ومناسبات مردم بوده وهست.