دردانه

سرانجام به "آب وگل" خودمان رسیدیم، آنهم اینجا، در غربت، حال به خیل آنان باید پیوست که غریبانه صاحب آب و گل خود میشوند. آب و گل چون فریادی فروخفته در طول سالیان، همچون عقده ای کهنه در دل و یا بغضی خشک در گلو میشکند. گاهی به باروبر می نشیند و شکوفا شده و گاه « گل » میدهد!

" آب وگل " نشانه ای، از نشانه های دهکده جهانی ست.
دهکده ای که هر جای آن باشی آب و گل هم هست .

بنا دارم «آب و گل» آمیزه ای باشد از نوشته وعکس .
نوشته ها نشخوار روزمره ذهن است. آنست که مثل خوره وبختک در وجودم ریشه دارد، درهمه حال غرقه در آنم درخیابان، سر چهارراه، در پیاده رو، هنگام قدم زدن، هنگام که انگار هیچ کس را نمیبینم « ...که من خموشم و او در فغان ودرغوغاست.»
و عکس، عکس کار و بار من است. عکس یعنی سخن نگفتن.
عکس یعنی سخن های بسیار گفتن و بسیار سخن نگفتن.
امیدم آنست که از «کنج خراب آباد» سالیان بگریزم و «آب وگل» گریزگاهی باشد.

گفتم « ز کجایی تو؟ »
تسخر زد و گفت « ای جان،
نیمیم ز ترکستان، نیمیم ز فرغانه
نیمیم ز آب و گل، نیمیم ز جان ودل
نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه » (مولوی)

همینجا به همت بلند حامد عزیز و همکاری بیدریغ هوتن بزرگوار درود میفرستم.
سپاس که بی کمک ایشان «آب وگل» در کار نبود.

عکس ها و مطالب دیگران چنانچه استفاده شود بنام آنان اشاره خواهد شد و استفاده از نوشته های ما با اشاره بنام وب لاگ،و استفاده از عکسها با هماهنگی قبلی آزاد است.
نظرات خوانندگان آنچه باشد روی سایت قرار میگیرد مگر آنکه توهینی باشد به کسی.